Najczęściej zadawane pytania

Sam dyplom psychologa (5- letnie studia) nie daje uprawnień do prowadzenia psychoterapii. Psychoterapeuta dodatkowo ukończył co najmniej 4-letnie szkolenie w szkole psychoterapii akredytowanej przez towarzystwo naukowe, przeszedł własną terapię i pracuje pod stałą superwizją. Certyfikat psychoterapeuty wydaje towarzystwo (w moim przypadku — Polskie Towarzystwo Integracyjnej Psychoterapii Doświadczeniowej i Edukacji Społecznej, 2018 r.). Jestem psychologiem i certyfikowanym psychoterapeutą — masz więc gwarancję pełnych uprawnień.

Nie — psycholog nie jest lekarzem. Psycholog kończy studia na kierunku psychologia (nauki społeczne). Psychiatra to lekarz (medycyna) ze specjalizacją z psychiatrii — może wystawiać zwolnienia, przepisywać leki i diagnozować zaburzenia psychiczne. Psychoterapeuta (którym też jestem) pracuje przede wszystkim metodami psychologicznymi — rozmową, relacją, technikami. Często psychiatra i psychoterapeuta uzupełniają się w leczeniu jednego pacjenta.

Rozmowa z bliskimi daje wsparcie, ale przyjaciel nie jest neutralny i nie ma narzędzi terapeutycznych. Jeśli trudność wraca, utrzymuje się tygodniami, wpływa na sen, pracę czy relacje albo czujesz, że „kręcisz się w kółko” — to sygnał, że warto skorzystać z pomocy specjalisty.

Nie. Po terapię sięga się również po to, by lepiej poznać siebie, poradzić sobie ze stresem, wzmocnić relacje czy podjąć ważną decyzję.

Nie musisz przygotowywać się w żaden szczególny sposób. Możesz zastanowić się, co chciałbyś zmienić — ale to nie jest konieczne. Pierwsze spotkanie służy właśnie temu, by wspólnie to nazwać.

Trzy pierwsze spotkania są konsultacjami — głównie zbieram wywiad, by zgromadzić informacje potrzebne do nazwania problemu. Na trzeciej sesji ustalamy warunki dalszej pracy (kontrakt terapeutyczny) i cele psychoterapii.

Tak, jeśli czujesz, że obecność bliskiej osoby da Ci poczucie bezpieczeństwa. Warto wcześniej zgłosić to telefonicznie, by ustalić przebieg takiego spotkania.

Długość zależy od zgłaszanego problemu, historii, trudności w różnych obszarach życia, motywacji i zaangażowania. Krótkoterminowa praca (konkretny problem) to 10–20 sesji; długoterminowa (lęk, depresja, zaburzenia osobowości, DDA, trauma) — zwykle od roku do kilku lat. Ostateczny czas ustalamy na trzeciej sesji konsultacyjnej.

Zwykle termin pierwszej konsultacji można umówić w ciągu 1–2 tygodni. W sytuacjach kryzysowych staram się znaleźć termin w ciągu 48–72 godzin.

 [ODWOŁANIA — opis polityki odwoływania] 

Tak, prowadzę konsultacje online dla osób spoza Gdańska lub w sytuacjach, gdy dojazd jest utrudniony. Cena i czas trwania jak przy wizycie stacjonarnej — 200 zł / 50 min. Szczegóły techniczne (platforma, link) ustalamy po umówieniu wizyty.

Nie — moje usługi są prywatne i nie podlegają refundacji NFZ. W zamian otrzymujesz szybki termin i elastyczność w ustalaniu spotkań.

Kontakt między sesjami ograniczam do spraw organizacyjnych (przełożenie wizyty, pytania administracyjne). Praca terapeutyczna toczy się w gabinecie. Wyjątki ustalamy indywidualnie w kontrakcie, gdy pracujemy z osobą w kryzysie.

Wszystko, co dzieje się w gabinecie, jest objęte tajemnicą zawodową. Wyjątki dotyczą wyłącznie sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia (Twojego lub osoby trzeciej, w tym dziecka), określonych przepisami i etyką zawodu psychoterapeuty.

Tak. Terapia skoncentrowana na emocjach (EFT), w której nurcie częściowo pracuję, należy do najlepiej przebadanych form pracy z emocjami i ma udokumentowaną skuteczność w pracy z depresją, lękiem, trudnościami relacyjnymi i traumą. Terapia zorientowana na kliencie (Carl Rogers) i Gestalt mają długą tradycję badawczą i kliniczną.

Profesjonalnie prowadzona psychoterapia nie powinna zaszkodzić. Możliwe są chwilowe pogorszenia samopoczucia w trakcie procesu (gdy dotykamy trudnych tematów) — to naturalne i przejściowe. Sygnały ostrzegawcze, na które warto reagować: terapeuta nie ma certyfikatu, nie pracuje pod superwizją, narusza granice, ocenia, udziela rad spoza obszaru wiedzy. Jeśli masz wątpliwości — porozmawiajmy o nich otwarcie.

Nie. To Ty decydujesz, o czym i kiedy mówisz. Terapia postępuje w Twoim tempie; do trudnych tematów wracamy wtedy, gdy czujesz się na to gotowy. W nurcie humanistycznym Twoje doświadczenie i Twoje granice są punktem wyjścia.

Chwilowe pogorszenie bywa naturalnym elementem procesu — dotykamy spraw, które dotąd były odsuwane. To przejściowe; zawsze możemy o tym otwarcie rozmawiać i dostosować tempo pracy.

Efekty oceniamy wspólnie względem celów ustalonych w kontrakcie — większy spokój, lepsze relacje, mniejsze napięcie, większa elastyczność w trudnych sytuacjach. Zmianę dostrzega się też w codziennym życiu, w sposobie reagowania.

Masz do tego pełne prawo. Możemy porozmawiać o tym, co nie pasuje, zmodyfikować sposób pracy, a jeśli to konieczne — pomogę znaleźć innego specjalistę.

Pacjentem jest nastolatek; rodzice otrzymują informacje o zasadach terapii w kontrakcie i ogólne wskazówki w trakcie procesu. Kiedy problemy mają podłoże w relacjach z rodzicami, zalecana jest równolegle psychoterapia rodzinna.

Możesz zadzwonić i zapytać o możliwości, ale na terapię osoba dorosła musi zgłosić się dobrowolnie. W przypadku nastolatka wizytę umawia rodzic lub opiekun.

Psychiatra (lekarz) diagnozuje i może włączyć leczenie farmakologiczne — warto się do niego zgłosić przy nasilonych objawach, np. głębokiej depresji, silnych stanach lękowych, myślach samobójczych, podejrzeniu zaburzeń osobowości czy psychozy. Psychoterapia pracuje nad przyczynami i wzorcami. Często obie formy się uzupełniają.

Jeśli kluczowe jest dla Ciebie podejście stricte CBT, polecam zwrócić się do certyfikowanego terapeuty CBT. Jeśli interesuje Cię praca z emocjami, znaczeniami i relacją — nurt humanistyczny może być dla Ciebie lepszy. Na konsultacji omówimy Twoje preferencje.